Dodał(a):
Ostatnia edycja: Małgorzata Janeczek
Powrót do poprzedniej strony
PATRON GIMNAZJUM
Stanisław Skalski urodził się 27 listopada 1915 r. w Kodymie, na Ukrainie. Był najlepszym pol-skim asem myśliwskim i jednym z najbardziej znanych dowódców w RAF z czasów II wojny światowej.
Od 1 września 1939 r. bronił polskiego nieba. 17 września przekroczył granicę państwową z Ru-munią, a w sierpniu 1940 r. trafił do 501 Dywizjonu brytyjskiego, który brał udział w Bitwie o Wielką Brytanię. 21 grudnia 1940 r. został odznaczony przez Naczelnego Wodza, gen. Władysława Sikorskiego, Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari, a w latach 1941-1942 jeszcze Krzyżem Walecznych oraz brytyjskim Zaszczytnym Krzyżem Lotniczym (DFC) po raz drugi. Następnie został dowódcą 145 Polish Fighting Team – 145 Polskiego Zespołu Walczącego. Jednostkę tę nazwano już w trakcie jej działań Cyrkiem Skalskiego.
W połowie grudnia 1943 r. objął dowództwo 131. Skrzydła Myśliwskiego (302,308 i 317 dywi-zjon). Od kwietnia 1944 r. dowodził 133. Skrzydłem Myśliwskim (306,315 i 129). Pod jego dowództwem owe dywizjony wzięły udział w otwarciu tzw. drugiego frontu w Normandii podczas D-day. Pod koniec wojny zajmował już tylko wyższe stanowiska dowódcze, aż do rozwiązania Polskich Sił Powietrznych w 1946 r.
Po wojnie postanowił wrócić do komunistycznej Polski. Tu go uwięziono, torturowano i bito, a 7 kwietnia 1950 r. skazano na karę śmierci. Dopiero 20 kwietnia 1956 r. odzyskał wolność. W roku 1968 zakończył służbę wojskową, a w 1972 - przeszedł na emeryturę. Zaangażowanie w spotkania z młodzieżą szkolną i harcerską zaowocowały przyznaniem mu Orderu Uśmiechu.
15 września 1988 r. został awansowany na stopień generała. Nadano mu wiele odznaczeń polskich i obcych, jednakże najwyżej cenił: Srebrny Krzyż Virtuti Militari, Krzyż Walecznych oraz Złoty Krzyż Virtuti Militari.
Zmarł 12 listopada 2004 r. w Warszawie, w wieku 89 lat. Pochowano go w Alei Zasłużonych Cmentarza Wojskowego na Powązkach.
Od 1 września 1939 r. bronił polskiego nieba. 17 września przekroczył granicę państwową z Ru-munią, a w sierpniu 1940 r. trafił do 501 Dywizjonu brytyjskiego, który brał udział w Bitwie o Wielką Brytanię. 21 grudnia 1940 r. został odznaczony przez Naczelnego Wodza, gen. Władysława Sikorskiego, Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari, a w latach 1941-1942 jeszcze Krzyżem Walecznych oraz brytyjskim Zaszczytnym Krzyżem Lotniczym (DFC) po raz drugi. Następnie został dowódcą 145 Polish Fighting Team – 145 Polskiego Zespołu Walczącego. Jednostkę tę nazwano już w trakcie jej działań Cyrkiem Skalskiego.
W połowie grudnia 1943 r. objął dowództwo 131. Skrzydła Myśliwskiego (302,308 i 317 dywi-zjon). Od kwietnia 1944 r. dowodził 133. Skrzydłem Myśliwskim (306,315 i 129). Pod jego dowództwem owe dywizjony wzięły udział w otwarciu tzw. drugiego frontu w Normandii podczas D-day. Pod koniec wojny zajmował już tylko wyższe stanowiska dowódcze, aż do rozwiązania Polskich Sił Powietrznych w 1946 r.
Po wojnie postanowił wrócić do komunistycznej Polski. Tu go uwięziono, torturowano i bito, a 7 kwietnia 1950 r. skazano na karę śmierci. Dopiero 20 kwietnia 1956 r. odzyskał wolność. W roku 1968 zakończył służbę wojskową, a w 1972 - przeszedł na emeryturę. Zaangażowanie w spotkania z młodzieżą szkolną i harcerską zaowocowały przyznaniem mu Orderu Uśmiechu.
15 września 1988 r. został awansowany na stopień generała. Nadano mu wiele odznaczeń polskich i obcych, jednakże najwyżej cenił: Srebrny Krzyż Virtuti Militari, Krzyż Walecznych oraz Złoty Krzyż Virtuti Militari.
Zmarł 12 listopada 2004 r. w Warszawie, w wieku 89 lat. Pochowano go w Alei Zasłużonych Cmentarza Wojskowego na Powązkach.
PATRON LICEUM
Eugeniusz Horbaczewski urodził się 28.09.1917 roku w Kijowie. Szkołę podstawową i średnią ukończył w Brześciu nad Bugiem, gdzie mieszkali jego rodzice. Władał biegle językiem niemieckim i rosyjskim. W 1934 roku rozpoczął szkolenie szybowcowe, a w 1935 po zdaniu matury przystąpił do egzaminów do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Niestety,przy pierwszym podejściu nie sprostał ogromnej konkurencji. Dopiero w 1937 powiodło mu się. Został uczniem XIII kursu przewidywanego na lata 1937-40. 1 października 1940 roku miał zostać oficerem.
Wydarzenia, które przyniósł wrzesień 1939 roku, zmieniły to wszystko. Pod koniec września Horbaczewski znalazł się w Rumunii, a potem przez Belgrad, Ateny, Maltę dotarł do Francji. Podczas ofensywy niemieckiej we Francji w 1940 nie brał udziału w walkach. W czerwcu znalazł się w Wielkiej Brytanii i rozpoczął dalsze szkolenia lotnicze. Pierwszy przydział otrzymał do sławnego Dywizjonu 303, następnie do 302, a w 1943 trafił do słynnego \"Cyrku Skalskiego\". W 1944 roku Eugeniusz Horbaczewski został dowódcą 315 Dywizjonu Myśliwskiego Dęblińskiego.
Ostatni lot odbył nad Francją 18 sierpnia 1944 roku. Grób jego znajduje się na cmentarzu miejskim, w kwaterze wojskowej w Creil. Horbaczewski został uhonorowany za swoją służbę Krzyżem Virtuti Militari IV i V klasy, Krzyżem Walecznych czterokrotnie oraz odznaczeniami brytyjskimi.
Wydarzenia, które przyniósł wrzesień 1939 roku, zmieniły to wszystko. Pod koniec września Horbaczewski znalazł się w Rumunii, a potem przez Belgrad, Ateny, Maltę dotarł do Francji. Podczas ofensywy niemieckiej we Francji w 1940 nie brał udziału w walkach. W czerwcu znalazł się w Wielkiej Brytanii i rozpoczął dalsze szkolenia lotnicze. Pierwszy przydział otrzymał do sławnego Dywizjonu 303, następnie do 302, a w 1943 trafił do słynnego \"Cyrku Skalskiego\". W 1944 roku Eugeniusz Horbaczewski został dowódcą 315 Dywizjonu Myśliwskiego Dęblińskiego.
Ostatni lot odbył nad Francją 18 sierpnia 1944 roku. Grób jego znajduje się na cmentarzu miejskim, w kwaterze wojskowej w Creil. Horbaczewski został uhonorowany za swoją służbę Krzyżem Virtuti Militari IV i V klasy, Krzyżem Walecznych czterokrotnie oraz odznaczeniami brytyjskimi.
Dodał(a):
Ostatnia edycja: Małgorzata Janeczek
Powrót do poprzedniej strony